اين سهم ، قسمتى از شتران و چهارپايان و بخشى از زراعت بوده كه در سوره انعام آيه 136 به آن اشاره شده كه مشركان در جاهليت آنها را مخصوص بتان مىدانستند و در راه آنها خرج مىكردند ، در حالى كه نه از ناحيه اين بتها سودى به آنها مىرسيد و نه از زيان آنها بيمناك بودند كه بخواهند با اين كار ، رفع خطر كنند ، و اين احمقانه ترين معامله اى بود كه آنها انجام مىدادند . سپس اضافه مىكند « به خدا سوگند در دادگاه عدل قيامت از اين دروغها و تهمتها بازپرسى خواهيد شد » ! ( * ( تَاللَّه لَتُسْئَلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَفْتَرُونَ ) * ) . و به دنبال اين بازپرسى و اعتراف كردن كه در آنجا چاره اى از اعتراف نيست ، مجازات خواهيد شد ، بنا بر اين عمل زشت و شوم شما هم زيان دنيا دارد زيرا قسمتى از سرمايه‌هاى شما را مىبلعد و هم زيان در جهان ديگر . دومين بدعت شوم آنها اين بود كه براى خداوندى كه از هر گونه آلايش جسمانى پاك است ، دخترانى قائل مىشدند و « معتقد بودند كه فرشتگان دختران خدايند » ( * ( وَيَجْعَلُونَ لِلَّه الْبَناتِ سُبْحانَه ) * ) . ولى نوبت خودشان كه مىرسد « آنچه را ميل دارند براى خود قائل مىشوند » ( * ( وَلَهُمْ ما يَشْتَهُونَ ) * ) . يعنى هرگز حاضر نبودند همين دختران را كه براى خدا قائل شده بودند براى خود نيز قائل شوند و اصلا دختر براى آنها عيب و ننگ و مايه سرشكستگى و بدبختى محسوب مىشد ! آيه بعد براى تكميل اين مطلب اشاره به سومين عادت زشت و شوم آنها مىكند و مىگويد « هنگامى كه به يكى از آنها بشارت دهند خدا دخترى به تو داده آن چنان از فرط ناراحتى چهره اش تغيير مىكند كه صورتش سياه مىشود » !